Erik Kemp

welcome to my blog :–)

Text

This morning I woke up by a nightmare of me and my brother looking outside our parents’ house, and seeing military fire all over the sky. I guess my mind internalised a video from Kyiv I saw yesterday. And I know why. A friend from Ukraine sent me the following words:

“If the EU stays quiet now, another war will happen in your lifetime, possibly even in your country. Your family and kids might have to wake up to the sound of sirens. They might have to sleep in bomb shelters. Believe me, it's scary.”

It does scare me. It feels as if a tank has entered the hallway of my house. Putin is attacking Ukraine, which means Putin is attacking Europe. That is how I feel it, and if enough people feel it that way, that’s how this war will end up in history books. And if enough people feel it that way, it is also a sign to our governments and the European Union that our membership of NATO doesn’t define what we stand for. If we choose European solidarity, we go beyond arbitrary alliances where one country is a member and one country is not. [Inserted ad hoc] I know historically NATO isn’t arbitrary, but standing here amongst fellow students that I spoke with at the University of Twente, it sure feels arbitrary that we are not helping Ukraine.

We are standing here with generations who are used to live in a Europe at peace. But now we see that peace is not a given. Peace is not for free. Freedom can be taken away from you overnight. You show an extremely important sign by standing here. You use the right to demonstrate on the streets, but we also know that not everyone is able to do that, without getting arrested immediately. You are also standing here for them. For people who feel like showing solidarity, but who don’t live in a free democracy that allows them to do that. I want you let you all know that images from these kind of demonstrations are also shared to Ukrainian people. So you directly help people in Ukraine by just being here and standing here.

My last thought yesterday was about globalisation. It is a vague term, with positive and negative connotations. but now I realised what it means for me. Through meeting friends from all over the world during lectures and events here in Enschede, I’m enriched by diversity, and cultural differences. But I also realise that we all want the same. To live in peace and security. To have the freedom to choose our own path. And meanwhile, share love and joy with each other. You, the Ukrainian and broader international community in Enschede invited everyone to be here today. By being in our lives, more than anything, you broaden our perspective of ‘us’.

This is the time to show what European solidarity means. To show what Europe stands for. We stand next to Ukraine. And that is also what we do here. We stand next to each other.

Thank you very much for that.

Slava Oekraini.

Context

I was offered to speak at the demonstration in Enschede, February 26 at 13:00 in Enschede. After the speeches of council member Marjarita Jeliazkova and our mayor, Roelof Bleker, I was announced by the organisation as: “Our next speaker is Erik Kemp, the lead candidate for Volt Europa in Enschede.”

Photos

Photo1

Photo2

Changes on this page

  • 28-2-2022: In the text, I changed Kiev to Kyiv, after someone told me that the way of writing matters for the people in Ukraine. I checked Wikipedia for background knowledge, and changed it afterwards.

De afgelopen maanden heb ik met stijgende verbazing gelezen over het gebruik van 'proctoring' in het onderwijs.

Mirjam Remie schreef in de NRC dat het belang van bedrijven niet overeenkomt met het belang van studenten. Niels Niessen schreef in de Volkskrant dat “een sociaal veilige universiteit uit zou moeten gaan van studenten als kritische en betrokken mensen die medeverantwoordelijk zijn voor hun opleiding, niet van potentiële fraudeurs die ‘gemonitord’ moeten worden.” Tot slot maakte Wiendelt Steenbergen in de UToday de vergelijking met de toeslagenaffaire, en schreef: “Aan de recente voorbeelden dat mensen op basis van algoritmen onder verdenking worden gesteld kunnen we nu ook proctoring toevoegen.”

Studenten zouden hun mening wel wat meer mogen delen. Vandaar dit stuk.

Ik gebruik vaak de analogie tussen global warming en social cooling. Onze planeet gaat naar de klote doordat we effecten van ons handelen op de natuur te lang buiten onze economie hebben gehouden. We zien vis als voedsel in plaats van als wilde dieren en er zijn te weinig béta's in de politiek om de risico-analyses van klimaatmodellen op waarde te schatten.

Evenzo moeten we moeten ervoor waken dat technologie onze maatschappij niet verpest, doordat we blind zijn voor de gevolgen van social cooling. Want ook het normaliseren van surveillance leidt tot desastreuze gevolgen, maar het bewustzijn hierover loopt zeker 30 jaar achter op de klimaatwetenschap, en dat is een groot probleem. Er heerst een groeiende informatie-ongelijkheid, en die versterkt niet alleen bestaande maatschappelijke ongelijkheden, maar zorgt ook voor steeds meer algeheel wantrouwen in instituties.

Een naar en pijnlijk tijdsbeeld

Vorig jaar schreef ScienceGuide: “Het is een naar en pijnlijk tijdsbeeld dat de UvA studenten zo wantrouwt”. Dat is inderdaad naar, maar het is niet beperkt tot de UvA, en ook niet tot studenten.

Het is een naar en pijnlijk tijdsbeeld dat overheden burgers wantrouwen. Publieke instellingen en overheden trappen in de mooie beloftes van bedrijven, maar snappen vaak nog niet hoe de tech-wereld in elkaar zit. Want het grote geld wordt al lang niet meer verdiend met klanten die betalen voor diensten. Het grote geld wordt verdiend met bedrijven die betalen voor persoonlijke gegevens. En Big Tech is groter dan Big Pharma, Big Finance en Big Oil bij elkaar. In de woorden van Shea Swauger van de University of Colorado: “Het is belangrijk om kritisch te zijn naar technologische 'oplossingen' en we moeten ervoor waken dat de best beschikbare informatie niet gecontroleerd wordt door de mensen die een financieel belang hebben bij de adoptie van die technologie.”

Nu eindelijk zijn het de studenten die zich in grote getale realiseren hoe problematisch dit is. Misschien speelt het mee dat de diensten van tech-bedrijven vaak gratis zijn. Maar studenten betalen een paar duizend euro collegegeld per jaar met de belofte dat de universiteit jou helpt om je als kritische wereldburger te ontwikkelen, waarbij je van domeinexperts specialistische kennis op kunt doen in de domeinen die jou interesseren. De studenten voelen zich terecht genaaid, omdat ze niet op de eerste plek staan.

Rechtszaken aanspannen tegen je eigen universiteit?

Mirjam Remie schreef op 7 april ook over studenten van de Erasmus Universiteit in Rotterdam die op het punt staan hun eigen universiteit aan te klagen. Dat is waar 'onze Ed Brinksma' tegenwoordig voorzitter is van het College van Bestuur. Professor doctor Ed Brinksma was in Twente erg populair was onder de bijnaam 'Eb Drinksma' omdat hij zo dicht bij de studenten stond, en nadat hij wegging is er een onderwijs naar hem vernoemd, de Brinksma Innovation Grant, voor onderwijsinnovaties en 'student-driven learning'.

Beste Ed, ik heb u leren kennen als een student-minded rector die open staat voor de ideeën van anderen. Dit is het moment voor onderwijs die de studenten voorop zet. Of daar nou een innovatie voor nodig is of niet, ik vraag u niet dit pad te volgen van wantrouwen en controle. Proctoring wordt verkocht als een nuttig hulpmiddel voor het toetsen op afstand, maar het is een glijdende schaal om surveillance-software in te zetten voor de zogenaamde ontwikkeling van studenten.

Studenten in Rotterdam zijn overigens niet de enigen die zich verzetten tegen het beleid van hun universiteit. Er zijn vergelijkbare situaties in andere steden, zoals Amsterdam, Nijmegen en Tilburg.

Terug naar Twente

Tijdens een recent gesprek met de rector van de UT, Tom Veldkamp, uitte ik mijn zorgen over proctoring. Toms eerste reactie was dat sommige studenten het juist heel prettig vinden dat ze op afstand tentamens kunnen maken, en dat mijn negatieve beeld misschien wat eenzijdig was. Zo zou je ook kunnen beargumenteren dat gesubsidieerd vliegen een goed idee is, want wie vindt het niet leuk om supergoedkoop de wereld rond te vliegen? Maar met kennis komt verantwoordelijkheid, en zoals klimaatwetenschappers waarschuwen voor de gevolgen van die vliegreisjes, zo waarschuwen ethici en sociologen voor de gevolgen van proctoring. Als we vertrouwen hebben in wetenschappers, ook al weten we zelf niet precies hoe het zit, luisteren we naar wat ze zeggen. Dan komt het gesprek op gang en kan de verandering van binnenuit komen.

Hierboven heb ik Ed Brinksma aangesproken, omdat ik Ed een beetje heb leren kennen, en het CvB in Rotterdam schijnbaar een harde lijn aanhoudt over proctoring.

Maar tijdens het gesprek met Tom realiseerde ik me dat leden van het College van Bestuur niet de enige zijn die je hierover aan moet spreken.

Er is voor zover ik weet nog geen rechtszaak tegen de Universiteit Twente.

Maar de rechtbank is niet de plaats waar deze discussie plaats zou moeten vinden. Wij zijn toch de universiteit van High-Tech, Human Touch? Wij willen toch de 'most-welcoming' en 'people-first'-universiteit zijn?

De hele campus hangt al vol met camera's, en elke keer als ik een rondje ga hardlopen kan de UT meekijken of ik niet stiekem met iemand sta te kletsen. Maar als je studenten dwingt om ook thuis surveillancesoftware te installeren, is 'people-first' van een strategie vervallen in een holle marketingfrase.

Dus bij deze, een oproep. Niet alleen aan de Colleges van Bestuur, want zij kunnen niet toveren en in één keer het hele onderwijs omgooien. Niet alleen aan docenten, want die hebben al een veel te hoge werkdruk. En niet alleen aan de studenten, want die hebben al een klote-jaar achter de rug. We moeten met zijn állen moeten nadenken over hoe we het onderwijs zo in kunnen richten dat we in eerste instantie elkaar helpen te groeien als mensen, studenten ondertussen nog wat nuttigs kunnen leren en onderzoekers bijdragen kunnen leveren aan de maatschappij.

Daarvoor heb je bestuurders nodig die universiteiten leiden vanuit een visie, en niet als manager van een bedrijf. Maar ook medewerkers en studenten die zelf initiatief nemen en nadenken over hoe het beter kan.

Na een jaar aan coronamaatregelen zijn er steeds meer jongeren die zich realiseren dat er niet zomaar iemand anders voor hen gaat opstaan. Het is mooi dat die jongeren, en dus ook studenten, zich weer zelf gaan organiseren. Als je ontevreden bent is het belangrijk dat je je mening en je argumenten goed voor jezelf helder krijgt, maar net zo belangrijk dat die mening gehoord wordt. Ik hoorde dat de bestuursvleugel in de beginjaren van de UT regelmatig werd bezet als er onvrede was. De enige reden dat dat weer zou kunnen gebeuren, is als onderwijsinstellingen niet luisteren naar onvrede onder studenten, zoals uitgesproken door groepen als University Rebellion, Lieve Mark of hier in Twente de Protest Action Group.

Het hele land praat tegenwoordig over het herstellen van vertrouwen. Pieter Omtzigt heeft een mooi boek geschreven over een nieuw plan om het vertrouwen tussen overheid en burgers te herstellen. Laten we daar wat inspiratie uit halen. Want volgens mij hebben we ook in het hoger onderwijs een nieuw sociaal contract nodig.

Dit stuk in de media:

UToday

Enter your email to subscribe to updates.